Thai LA newspaper
ไลฟ์สไตล์
จอมพล
เด็กน้อยกับแท็ปเล็ต

การเลี้ยงเด็กให้เติบโตมาเป็นผู้ใหญ่ที่สมบูรณ์นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องอาศัยความรัก ความอดทน การดูแลเอาใจใส่ตลอดเวลา แล้วก็ไม่ใช่ใครทุกคนจะเป็นพ่อแม่ที่ดีได้ เพราะนอกจากจะต้องมีเวลา ให้ความรักและความห่วงใย ยังต้องคอยระแวดระวังไม่ให้ภัยอันตรายมากล้ำกราย และในความจริงนั้นภัยอันตรายที่ว่า ก็ถาโถมเข้ามาหาลูกน้อยทุกหนทุกแห่งทุกเวลาทุกเมื่อแม้เมื่อยามลูกอยู่กับอก ไม่ใช่ภัยอันตรายจากภายนอก แต่ภัยในบ้านที่บางครั้งพ่อแม่เองนั่นแหละที่เป็นคนปล่อยปละละเลยให้ลูกรักเผชิญกับมันโดยไม่รู้ตัว

วิทยาการสมัยใหม่ เครื่องคอมพิวเตอร์เครื่องเล็กๆที่ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่ทำให้ลูกน้อยหยุดโยเยและเลิกกวนใจด้วยเกมส์และการ์ตูน ตลอดจนสิ่งบันเทิงต่างๆที่หลอกล่อให้ดวงตาน้อยๆคู่นั้นจับจ้องอยู่ที่แท็ปเล็ตหรือสมาร์ทโฟน คอและไหล่ค้อมและก้มลงมองจอแบนที่แผดแสงจ้า พร้อมด้วยรังสีอีเล็คโทรนิคที่เข้ารบกวนการทำงานของสมองที่กำลังจะเติบโต มือน้อยๆที่ไล่กดบนแผ่นจอไวต่อสัมผัส สร้างความเพลิดเพลินแต่หยุดการทำงานของอวัยวะต่างๆของหนูน้อยที่ควรจะได้รับการออกกำลังกาย แสงแดดและอากาศบริสุทธิ์กลายเป็นสิ่งที่เด็กๆไม่ใส่ใจกับความงดงามของธรรมชาติ และสิ่งน่ารู้ของโลกกว้าง กลับถูกดึงดูดโดยจอแบนเล็กๆที่ปล่อยวางให้พ่อแม่ได้มีเวลาส่วนตัวไม่ต้องคอยเอาใจใส่ลูกน้อย ความขี้เกียจของพ่อแม่กลายเป็นภัยอันร้ายแรงต่อลูกรัก

ผู้เขียนได้อ่านบทความต่อไปนี้จากโซเชียลเน็ทเวิร์คและเห็นว่าน่าจะนำมาแบ่งปันให้ผู้อ่านได้ตระหนักถึงภัยของแท็ปเล็ตและสมาร์ทโฟนที่อยู่ใกล้ตัวคุณ เรื่องนี้เขียนโดยคุณพ่อน้องจันทร์เจ้า เด็กน้อยผู้โชคดีที่คุณพ่อคุณแม่ไม่อนุญาตให้เล่นแท็ปเล็ต มีความดังนี้

เมื่อลูกสาววัย 2 ขวบครึ่งเริ่มติดแท็ปเล็ต และนี่คือมาตรการที่ผมใช้...

สาเหตุที่ผมไม่ให้ลูกสาวเล่นสมาร์ทโฟน และแท็ปเล็ตนี่ต้องเล่าย้อนไปเมื่อราว 3 ปีก่อน ลูกน้อยยังซุกตัวอยู่ในท้องคุณแม่เป็นเดือนที่ 7 ครั้งนั้นผมมีโอกาสได้ติดรถรุ่นพี่คนหนึ่งไปทำงานที่ต่างจังหวัดด้วยกัน พี่เค้าเลยถือโอกาสพาลูกชายวัย 5 ขวบไปเที่ยวด้วย แต่เนื่องจากเรานัดกันเช้ามากหนูน้อยเลยถูกอุ้มจากเตียงมานอนต่อในรถ

เวลาผ่านไปราวชั่วโมงนึง เด็กน้อยก็ตื่นมาด้วยสีหน้างงๆว่าตัวเองอยู่ที่ไหนมาทำอะไร แต่คำแรกที่เค้าพูดขึ้นมาก็คือ

"พ่อ แท็ปเล็ตอยู่ไหน"

พ่อเด็กตอบกลับว่า "สวัสดีอาก่อนสิลูก"

เด็กน้อยสวนทันควัน "ไม่ เอาแท็ปเล็ตมา"

พ่อเลยเริ่มดุ "เด็กไม่ดี พ่อไม่ให้หรอก"

แล้วเจ้าหนูน้อยก็เริ่มอาละวาดอยู่ที่เบาะหลัง ร้องไห้โวยวาย ทุบเบาะ พลางตะโกน "เอาแท็ปเล็ตมาๆ หนูเกลียดพ่อแล้ว พ่อไม่รักหนู...จอดรถเดี๋ยวนี้ หนูจะลงตรงนี้"

อาละวาดอยู่ได้สัก 2 นาที ตัวพ่อก็ใจอ่อนหยิบแท็ปเล็ตส่งให้ เท่านั้นแหละกลายเป็นคนละคน นั่งเล่นเกม เปิดยูทิวบ์ดูการ์ตูน เงียบกริบจนผมนึกว่าหลานลงจากรถไปแล้ว

หลังจากที่เด็กน้อยได้แท็ปเล็ตไปครอบครองเค้าก็ไม่วางมันอีกเลย ทั้งตอนจอดกินข้าวก็ต้องให้พ่อป้อนเพราะมือไม่ว่าง ทั้งระหว่างรอพ่อประชุมเป็นชั่วโมงก็ไม่มีเสียงบ่นสักแอะ...แท็ปเล็ตนี่มัน ช่างวิเศษจริงๆ

หลังเหตุการณ์นั้นไม่กี่วัน ผมมีโอกาสได้พูดคุยกับรุ่นน้องคนหนึ่งซึ่งเป็นแพทย์เฉพาะทางจิตเวชเด็ก ผมเล่าเหตุการณ์ที่เพิ่งพบเจอมาให้เธอฟัง คุณหมอถอนหายใจแล้วพูดกับผมว่า

"พี่รู้ป่ะ วันๆนี่หนูไม่ต้องทำอะไร นั่งบำบัดเด็กติดเกม ติดแท็ปเล็ต มือถือนี่แหละ"

ในฐานะที่ผมเป็นว่าที่คุณพ่อผมจึงสนใจฟังเธอเป็นอย่างมาก ขอสรุปให้ฟังสั้นๆเท่าที่พอจะจำได้ว่า

1. เด็กมักจะสมาธิสั้น เพราะแท็ปเล็ตสามารถตอบสนองความต้องการได้รวดเร็วดั่งใจ เพียงปลายนิ้วสัมผัส อยากเปลี่ยนเกม อยากเปลี่ยนไปดูการ์ตูนตอนอื่น เรื่องอื่น เพียงลากนิ้วเบาๆก็ได้ดั่งใจแล้ว เด็กๆจึงไม่ได้เรียนรู้การรอ การตั้งใจดูหรือเล่นอะไรตั้งแต่ต้นจนจบ

2. เด็กมักก้าวร้าว อันนี้ขึ้นกับว่าเล่นเกมที่มีความรุนแรงเกินวุฒิภาวะรึเปล่า เด็กมักจะจดจำสิ่งที่ตัวละครในเกมทำไปเล่นในชีวิตจริงบ้างโดยลืมไปว่า คนจริงๆนั้นเจ็บได้ เสียใจได้ ตายได้ และไม่สามารถกดรีเซ็ทได้เหมือนในเกม

ส่วนที่ก้าวร้าวอีกแบบคือ ติดเกมมากจนแสดงออกแบบก้าวร้าวเพื่อให้ได้เล่นเกม แล้วผลที่ได้คือพ่อแม่ก็ยอมให้เล่น เด็กจึงจำว่าต้องก้าวร้าวแล้วจะได้เล่น

3. เด็กมักจะเก็บกด หมกมุ่น และขาดการปฎิสัมพันธ์กับคนรอบข้าง เข้าหาใครไม่เป็น ผูกสัมพันธ์กับคนอื่นไม่เป็น เพราะขาดการเรียนรู้กระบวนการเหล่านี้ เนื่องจากเกมและแอ็พต่างๆไม่ได้สอน

ผมตั้งใจฟังคุณหมอเล่าแล้วก็ตั้งปฎิญาณตนเลยว่าจะไม่ให้เหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นกับครอบครัวเราเด็ดขาด

แต่เมื่อเวลาผ่านไป ลูกน้อยของเราโตขึ้นทุกวันๆ แม้ว่าตัวผมกับภรรยาจะไม่ได้ให้ลูกเล่นมือถือ แท็ปเล็ต แต่เรานี่แหละที่ใช้มันให้ลูกเห็นทุกวัน จนวันนึงเค้าก็เอ่ยปากขอว่า "หนูอยากดูเอบีซียูทูปค่ะ" แล้วเราก็เปิดให้เค้าดูเพราะหวังว่าการฟังเพลงภาษาอังกฤษนั้นจะเป็นประโยชน์ กับเด็ก

แล้วเด็กน้อยก็เริ่มขอดูทุกคืนก่อนนอน ยิ่งนับวันยิ่งขอดูบ่อยขึ้นถี่ขึ้น เล่นโทรศัพท์เป็นมากขึ้น เริ่มกดเลือกเพลงเองเป็น กดหยุด กดเปลี่ยนเพลงเป็น จนผมเริ่มรู้สึกว่าเด็กน้อยเริ่มติดมันเข้าแล้ว

ผมจึงเป็นฝ่ายเริ่มคุยกับภรรยาอย่างจริงจังเพื่อออกมาตรการหักดิบ ด้วยการงดเล่นโทรศัพท์ให้ลูกเห็น ห้ามลูกจับโทรศัพท์และแท็ปเล็ตของพ่อกับแม่เด็ดขาด ไม่ว่าลูกจะขอร้อง อ้อนวอน หรือร้องไห้โวยวายก็ห้ามใจอ่อน

ทั้งตัวพ่อและแม่ปฎิบัติตามมาตรการนี้ได้เป็นอย่างดี ถึงขั้นที่ผมต้องไปแชทไลน์คุยงาน ตอบลูกค้าในห้องน้ำนานเกือบชั่วโมงก็เคยทำมาแล้ว ทั้งต้องพยายามหาสิ่งอื่นมาดึงดูดความสนใจของเค้า ไม่ว่าจะพาเล่นกีตาร์ ร้องเพลง ปั่นจักรยาน เล่นการ์ดคำศัพท์ อ่านนิทาน ซึ่งต้องใช้เวลาเยอะกว่าการส่งแท็ปเล็ตให้เค้าเล่นอย่างแน่นอน

เวลาผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ ผลที่ได้คือ เด็กน้อยเข้าใจแล้วว่าโทรศัพท์มึไว้ใช้งาน ใช้คุยงาน ใช้คุยกับคนที่เราคิดถึง ไม่ได้มีไว้เล่นไว้ดูการ์ตูน และไม่เคยขอเล่นอีกเลย แถมหลายครั้งที่เห็นปู่เล่นแท็ปเล็ตยังเข้าไปเรียกปู่ว่า "ปู่ๆๆ มาเล่นกับหนูดีกว่า" แล้วก็ชวนปู่ไปวาดรูป อ่านนิทาน สนุกสนานตามธรรมชาติของเด็ก

ข้อคิดหนึ่งของผมจากเหตุการณ์ข้างต้นนี้คือ

"สำหรับเด็กน้อย พ่อกับแม่คือโลกจริงๆของเขา ลูกควรจะได้เรียนรู้ทุกอย่างผ่านโลกจริงใบนี้อย่างถ่องแท้ก่อนจะเริ่มไป เรียนรู้โลกเสมือนจากอินเทอร์เน็ต"

มือของพ่อแม่มีหน้าที่ประคองมือน้อยๆของลูกขีดเขียนตัวหนังสือ และรูปต่างๆ แล้วมือน้อยนั้นก็จะได้รับรู้ทั้งความอบอุ่นจากมือ อ้อมแขน น้ำเสียงของพ่อแม่ไปพร้อมกับการขีดเขียนนั้น

ซึ่งคงดีกว่าปล่อยให้มือเล็กๆนั้นสไลด์ไปบนหน้าจอโทรศัพท์หรือแท็ปเล็ตเพียง ลำพัง และสัมผัสได้เพียงไออุ่นจากความร้อนของจอสี่เหลี่ยมอย่างแน่นอน

ครั้งต่อไปที่คุณพ่อคุณแม่ทั้งหลายต้องเลือกว่าจะยื่นกระดาษกับดินสอสีแล้ว ใช้เวลาร่วมกับเค้า หรือยื่นแท็ปเล็ตให้ลูกไปนั่งดูเงียบๆ พึงระลึกไว้สักหน่อยว่าเด็กน้อยที่นั่งอยู่ตรงหน้าคุณนั้นไม่เคยขอคุณมาเกิด เลย มีแต่พ่อๆแม่ๆอย่างเราๆนี่แหละที่นับวันเฝ้ารอวันที่จะได้เห็นหน้าเค้า ดังนั้นจงมอบสิ่งที่มีค่าที่สุดให้เค้าเถิด สิ่งมีค่าที่ไม่ต้องไปหาซื้อที่ไหน..."เวลา"

ด้วยรักและปรารถนาดี

จากพ่อน้องจันทร์เจ้า