เห็นมา เขียนไป

ทิวสน
เห็นมา เขียนไป 14 พฤศจิกายน 2569

ไปเจอโพสต์นึงของจีนมา พอได้อ่านแล้วหยุดอ่านไม่ได้เลย

ฉันทำงานในโรงฆ่าสัตว์มา 5 ปีเต็ม ทุกวันต้องรับมือกับหมู วัว และแกะ ผ่านตาฉากชีวิตและความตายมานับไม่ถ้วน พูดจากใจเลยนะ ก่อนจะเข้ามาทำอาชีพนี้ ฉันก็เหมือนทุกคนที่คิดว่าสัตว์คงแค่กินๆ นอนๆ ใช้ชีวิตไปวันๆ ไม่รู้เรื่องรู้ราว จะไปเข้าใจเรื่องความตายได้ยังไง

แต่พอทำมา 5 ปี ได้เห็นทุกสายตา ทุกการเคลื่อนไหว ถึงได้รู้ว่าตัวเองเคยมองโลกไร้เดียงสาแค่ไหน พวกที่พูดไม่ได้พวกนี้ ในใจพวกมันรู้ดียิ่งกว่าอะไร วันไหนตัวเองจะต้องจากไป พวกมันรู้ชัดเจน วันธรรมดาทั่วไป ในคอกจะคึกคักมาก หมูชนหมู แกะชนแกะ แย่งอาหารหยอกล้อกัน แววตาสดใสอ่อนโยน ถึงเวลากินก็กิน ถึงเวลาน้ำก็ดื่ม ฟ้าจะถล่มลงมาก็ไม่ขัดจังหวะการกินให้อ้วนขึ้น

แต่พอถึงวันที่ต้องถูกฆ่า บรรยากาศจะเปลี่ยนทันที รวดเร็วยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ สัตว์ทั้งคอกเหมือนนัดกันไว้ เงียบลงพร้อมกัน เบียดกันแน่น สั่นไปทั้งตัวเหมือนจับไข้ การสั่นนั้นไม่ได้เกิดจากความหนาว แต่เป็นความกลัวที่กลั่นออกมาจากข้างใน พอต้อนให้เดิน มันจะใช้เท้าทั้งสี่ข้างยึดพื้นไว้แน่น หมูตัวใหญ่หนักหลายร้อยจินที่ปกติแค่ไล่ก็วิ่ง แต่วันนั้นกลับตรึงอยู่กับที่แล้วหดตัวถอยหลัง เหมือนทางเดินข้างหน้าคือประตูสู่ขุมนรก

คำโบราณที่บอกว่า "ทุกสรรพสิ่งมีวิญญาณ" เมื่อก่อนฉันเคยเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่ตอนนี้เชื่อเต็มร้อย

อาการของวัวยิ่งเห็นยิ่งสะเทือนใจ วัวตัวไหนที่ถึงคิวต้องโดนฆ่าในวันนั้น ตั้งแต่เช้าจะไม่ยอมกินอะไรเลย ยืนก้มหน้าอยู่ตรงมุมกำแพง ไม่ขยับตัว ฉันเห็นกับตาตัวเองนับครั้งไม่ถ้วน น้ำตาเม็ดใหญ่ร่วงจากหัวตาของวัว ดวงตาที่เปียกชุ่มมองมาทางเรา ไม่ดิ้นรน ไม่ส่งเสียงร้อง ได้แต่น้ำตาไหลอย่างเงียบๆ

มีครั้งหนึ่ง วัวแก่ที่เลี้ยงมานานหลายปีถูกเจ้าของจูงมา เจ้าของยืนมองอยู่นอกขอบกั้นแป๊บเดียว วัวตัวนั้นขอบตาแดงขึ้นมาทันที มันจ้องมองเจ้าของตาไม่กะพริบ ทั้งอ่อนโยนและยอมรับชะตากรรม เดินตามพวกเราไปโดยหันกลับไปมองทุกๆ สามก้าว ภาพนั้น จำไปจนตาย

แกะก็เหมือนกัน ปกติจะกระโดดโลดเต้น นุ่มนิ่มน่ารัก แต่พอถึงเวลาจริงกลับเงียบผิดปกติ เบียดชิดเพื่อนร่วมฝูงจนตัวสั่น เวลาต้อนแกะวันอื่นมันจะวิ่งพุ่งไปข้างหน้าพร้อมกันเป็นฝูง มีแค่วันนั้นที่เบียดกัน ผลักกันไปมา ไม่มีใครยอมเดินนำ นั่นไม่ใช่การดื้อ แต่คือความกลัวตาย ทำไปนานๆ พวกเราคนงานไม่ต้องดูใบรายการ ไม่ต้องจำหมายเลข แค่ดูอาการก็เดาถูกแปดเก้าส่วน ตัวไหนร่าเริงสดใสคือยังมีอนาคตอีกยาวไกล ส่วนตัวไหนเงียบซบ สั่นเทา ไม่กินไม่นอน แววตาหวาดกลัว นั่นคือคิวของพวกมันในวันนี้ คุณอาจจะถามว่าพวกมันฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง ดูขั้นตอนไม่เข้าใจ แล้วรู้ได้ยังไง? จริงๆ เหตุผลไม่ได้ซับซ้อน พอเพื่อนข้างหน้าหายไปทีละตัวโดยไม่เคยกลับมา ตัวที่อยู่ข้างหลังก็เห็นทั้งหมด

บรรยากาศความตายรอบตัว กับเสียงร้องที่สะกดไว้ของพวกเดียวกัน พวกมันรับรู้ได้ไวกว่าคนเราเป็นร้อยเท่า คำโบราณว่า "มดปลวกยังรักชีวิต" นับประสาอะไรกับสัตว์ใหญ่พวกนี้? การที่พวกมันเงียบ สั่นเทา น้ำตาไหล ไม่ใช่เพราะโง่ แต่คือความสิ้นหวังที่ไม่สามารถเปลี่ยนชะตากรรมได้

ผ่านไป 5 ปี สภาพจิตใจของฉันเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ตอนเข้ามาทำใหม่ๆ ยังวัยรุ่นและใจแข็ง คิดแค่ว่าเป็นงานหาเลี้ยงชีพ เห็นบ่อยๆ เข้าก็ชาชิน แต่ยิ่งทำนานขึ้น ใจยิ่งอ่อนลง ยิ่งรู้สึกว่าควรมีความเคารพต่อชีวิต เดินออกจากโรงฆ่าสัตว์ ฉันไม่เคยทิ้งขว้างอาหารอีกเลย

เนื้อทุกชิ้นเบื้องหลังล้วนเป็นหนึ่งชีวิตที่เคยมีชีวิต เคยกลัว เคยดิ้นรน พวกมันตั้งแต่วันที่เกิดจนถึงฉากสุดท้าย ไม่ได้ทำอะไรผิดสักอย่าง แต่กลับยอมรับชะตากรรมที่กำหนดไว้แล้วอย่างสงบ พอหันกลับมาระลึกถึงพวกเรา มีกินมีใช้ไม่มีความวิตกกังวล ปลอดภัยดี แต่กลับชอบมานั่งเครียดกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง กลืนไม่เข้าคายไม่ออกกับความสูญเสียเล็กๆ น้อยๆ พอมาคิดดูก็น่าขำดีเหมือนกัน เพราะฉะนั้น การยังมีชีวิตอยู่คือโชคดีมหาศาลแล้ว ความดื้อดึง ความวิตกกังวล ความน้อยใจทั้งหมด พอวางต่อหน้าความตาย มันไม่มีค่าอะไรเลย การมีความเคารพต่อชีวิต รู้จักซาบซึ้ง เมตตาต่อสรรพสิ่ง คงเป็นบทเรียนการฝึกฝนที่ดีที่สุดในชีวิตมนุษย์

พูดมาถึงตรงนี้ อยากถามหน่อยว่า “ ครั้งหน้าที่ยกจานข้าวขึ้นมา จะนึกถึงสิ่งมีชีวิตที่เคยเงียบและสั่นเทาพวกนั้นบ้างไหม แล้วรู้สึกว่า ข้าวอุ่นๆ กับเนื้อหอมๆ ตรงหน้านี้ อร่อยไหม? ”