เมื่อวันพฤหัสที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2569 ที่ผ่านมา ผู้เขียน และกรรมการและสมาชิกสภาวัฒนธรรมไทยในสหรัฐอเมริกาแห่งเมืองฟรีมอนต์ ได้รับเชิญไปดินเนอร์และร่วมงานราตรีสโมสรซี่งจัดโดย Southeast Asian Development Center ณ St. Regis Hotel ในเมือง San Francisco เป็นงานที่องค์กรดังกล่าวจัดขึ้นเป็นปีที่สี่สิบเก้าแล้ว โดยมีวัตถุประสงค์ที่จะหาทุนในการดำเนินงานขององค์กร และเป็นทุนมอบให้กับชุมชนเอเซียในซานฟรานซิสโกและเบย์แอเรีย

ผู้เขียนเห็นว่าองค์กรเขาทำงานกันอย่างเต็มที่เพื่อชุมชนเอเซียในแคลิฟอร์เนียภาพเหนือ จึงได้นำมาบันทึกถึงในคอลัมน์นี้ให้ชุมชนไทยได้ประจักษ์เผื่อท่านใดสนใจเข้าร่วมหรือขอรับความช่วยเหลือ เชื่อว่าทางองค์กรเขาจะยินดีให้คำแนะนำ ครั้งหนึ่งเมื่อไม่นานมานี้ ทางสภาฯฟรีมอนต์ก็ได้เคยเชิญเจ้าหน้าที่จากองค์กรมาบรรยายให้ความรู้เกี่ยวกับการรับความช่วยเหลือของผู้สูงอายุจากรัฐแคลิฟอร์เนียว่ามีกฏเกณฑ์อย่างไรบ้างก็ได้รับความร่วมมือมาให้ความรู้ชุมชนไทยมาแล้ว

ศูนย์พัฒนาเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ หรือ Southeast Asian Development Center นี้ได้ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1977 ณ เขต Tenderloin เมืองซานฟรานซิสโก โดยมีจุดเริ่มต้นจากการตอบสนองต่อความจำเป็นเร่งด่วนของผู้ลี้ภัยจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่ต้องสร้างชีวิตใหม่หลังสงครามเวียดนาม

ตลอดระยะเวลากว่าเกือบห้าทศวรรษ ภารกิจขององค์กรเขาก็ยังคงยึดมั่นในเจตนารมณ์เดิม คือการยืนเคียงข้างเด็ก เยาวชน ครอบครัว ผู้ใหญ่ และผู้สูงอายุ ในการแสวงหาโอกาส ความมั่นคง ความปลอดภัย และความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของชุมชน

และข้อสำคัญคือ การส่งเสริมให้ชุมชนอเมริกันเชื้อสายเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ มีสุขภาวะที่ดี เติบโตได้อย่างเข้มแข็งในสังคมอเมริกัน และสามารถพึ่งพาตนเองได้ภายในงานเต็มไปด้วยความสมัครสมานสามัคคีของชุมชนเอเซีย หลากเชื้อสาย อาทิ ญี่ปุ่น จีน ไทย เวียดนาม เขมร พม่า เป็นต้น งานนี้นอกจากจะเสิร์ฟอาหาร และไวน์อย่างดีให้ผู้ร่วมงานได้อิ่มหนำสำราญแล้ว นอกเหนือจากสุนทรพจน์จากคณะกรรมการขององค์กร ยังมีการแสดงนาฏศิลป์และดนตรีไทย จากวัดมงคลรัตนารามเบิร์กเล่ย์ การแสดงวัฒนธรรมจากชุมชนเขมร จบลงด้วยการลีลาศเต้นรำ ของผู้มาร่วมงานจากอีกด้วย สนุกสนานกันพอสมควร ชมภาพประกอบจากคอลัมน์ได้ค่ะ

และขอปิดท้ายด้วยกลอนธรรมะ เป็นข้อคิดเพื่อเป็นพุทธบูชา เนื่องในวันวิสาขบูชาที่จะมาถึงในปลายเดือนนี้ จากเพื่อนๆ ชมรมยุวกวีสุนันทา ประพันธ์โดย “แสงประภัสสร”

ทิศที่ ๑๑ การบริหารจัดการจิต : ๓๕. พึงรู้สาเหตุทุกสิ่งอย่างในโลก กาพย์มหาจิตรลดา

๑...ประสบผลสำเร็จ......................ไม่เท่า
รู้เหตุเจริญล้วน..................................สำคัญ
รู้เหตุแล้วเราสร้าง..............................ทวี
จะสำเร็จครันยิ่ง.................................มิต้องกังวล

๒...สิ่งหลายดลเกิดมา......................จากเหตุ
พึงสร้างเหตุให้ดี..................................สมบูรณ์
อย่ากังวลเจตน์ไม่................................รอผล
อย่าประมาทพูนเพิ่ม............................สร้างเหตุเจริญ

๓...เกริ่นเหตุเจริญคือ.......................รู้มรรค
จะมีความเจริญ....................................เป็นผล
มรรคคือ “ทาน” จักชัด.......................รักษ์ “ศีล”
“สมาธิ”ดลพร้อม.................................ล้ำเลิศปัญญา

๔...คว้าเจริญต้องทำ...........................มรรคด่ำ
จะได้โชคพ้น “วัฏ”.................................สงสาร
สรรพ์สัตว์วนคลำทุกข์.............................มิจบ
ไม่รู้มรรคผลาญทุกข์...............................พ้นวัฏฯเลิกเวียน ฯ|ะ

“แสงประภัสสร”: ประพันธ์

ที่มา: จากหนังสือ ทิศที่ ๑๑ บทที่ ๓๕ หน้า ๓๖ ของ หลวงพ่อชุมพล พลปญโญ วัฏฯ=วัฏฏสงสาร คือ การเวียนว่ายตายเกิดในภพชาติ

พบกันใหม่ฉบับหน้าค่ะ

เพ็ญวิภา

รายงาน

เพ็ญวิภา

รายงาน