5:18 AM มิถุนายน 2026 เป็นวันคล้ายวันเกิดอายุย่าง 86 ปี นั่งบนโต๊ะเขียนหนังสือติดหน้าต่างต้นเฟื่องฟ้างาม มีกาแฟเพิ่งทำเสร็จ ควันลอยถือแก้วกาแฟมาที่โต๊ะอยู่ในห้องนอน โต๊ะติดหน้าต่าง ผมหยิบกาแฟ ยกติดมือมานั่งโต๊ะในห้อง เป็นความเคยชินของชีวิต จะมานั่งโต๊ะช่วงเช้ามืด มองลอดหน้าต่างท้องฟ้าเปิด บ้านผมอยู่สูงติดภูเขาของเมืองเอลเซอริโต้ เมืองลาดจากภูเขาสูง มองเห็นวิว หน้าบ้านผมโต๊ะทำงานจะมองเห็น เมืองซานฟรานซิสโก ภาพของเมืองซานฟรานซิสโก ช่วงเช้ามืด ราวๆ 5:30 AM จะเห็นไฟตึก มีน้ำทะเลในอ่าวล้อมรอบ สวยงามและสงบ จากที่ยืนบนบ้านถนนลาดลงอ่าว

บล็อกเดียวจากบ้าน จะมีร้าน 7-11 ให้ความสะดวกสบายกับชีวิต 7-11 เปิดทำมาหากิน ตลอด 24 ชั่วโมง ของใช้ขาดเหลือ สามารถเดินไปซื้อได้

เช้านี้อยากดื่มกาแฟ กินกับของง่ายๆ อย่างโดนัท ผมเดินออกจากบ้าน ไม่เกิน 10 นาที เดินเลือกของทานมื้อเช้ากับกาแฟ

ปกติผมจะดื่มกาแฟทุกเช้า กาแฟดื่มมานาน การดื่มกาแฟไม่เติมน้ำตาลและครีม ชอบรสขมๆ หอมยี่ห้อ เฟร้นโรส ตักผงกาแฟใสในที่ทำ 2 ช้อนโต๊ะ เติมน้ำร้อน ไม่นานกาแฟก็เสร็จเต็มแก้ว ครับการดื่มกาแฟเป็นเสมือนในการตื่นนอน ตื่นตัว ผมไปเปิดเตาไฟ เอากาตั้ง ตักกาแฟ 2 ช้อนลงในภาชนะทำกาแฟ เป็นพลาสติกกลมๆ 2 ชิ้น ชิ้นนอกข้างล่างที่ทำจะเป็น แผ่นทองเหลือง มีรูเล็กมาก ตักกาแฟ 2 ช้อนโต๊ะ ใส่แล้วเอาอีกส่วนของที่ทำกาแฟ เอาใส่ลงแล้วเทน้ำร้อน เกือบเต็มที่ทำ ไม่นานทุกอย่างเรียบร้อย

ก่อนกาแฟเสร็จ จะทำของทานกับกาแฟ วันนี้ ผมเอาครัวซองครึ่งตัว ใส่ เตาอบไม่นานเตาส่งเสียง “กริ๊ง” เปิดเตาหยิบจานครัวซอง ถือแก้วกาแฟ มานั่งโต๊ะห้องหน้าบ้าน

จากบ้าน บนโต๊ะ ดื่มกาแฟ บ้านผมอยู่เมืองเอลเซอริโต้ จากถนนของบ้านลาดลงอ่าวภายใน อ่าวลอดใต้สะพาน “โกลเด้นเกจ” รอบๆ บ้านจะมองเห็นวิวแตกต่าง บนโต๊ะ อ่านหนังสือ เขียนหนังสือ อยู่ห้องหน้าบ้าน มองลงลอดกระจกทางด้านลงถนน จะเห็นเมืองซานฟรานซิสโก สะพานเบย์บริดจ์ หลังบ้านครึ่งบล็อก จะเป็นบ้านและป่าไม้อยู่ติดภูเขา

ผมอยู่บ้านหลังนี้เกิน 40 ปี วัยวันนี้ 86 คงอีกไม่นานการจากไปของชีวิตก็เป็นปกติ วัยของผมพูดถึงสุขภาพยังแข็งแรง สมองยังทำงาน สิ่งที่กำลังทำ คือ เขียนบทความให้หนังสือพิมพ์ไทยแอล.เอ. ไปออกกำลังที่ YMCA วันละ 2 ชั่วโมง อาทิตย์ละ 5 วัน

ก่อนอื่นผมอดขอบคุณหนังสือพิมพ์ไทยแอล.เอ. ที่กรุณาให้ผมได้เขียนบทความลงในหนังสือพิมพ์ ผมเขียนบทความลงหนังสือพิมพ์มานานมาก ปกติชีวิตผมช่วงเรียนมัธยม “มัธยมวัดราชบพิธ” อยู่แถวเสาชิงช้า

ผมเป็นเด็กอยุธยา เป็นคนโต มีน้อง 2 คน ตอนยังอยู่บ้านอยุธยา เป็นบ้านติดแม่น้ำ บ้านหลังแรกตีนสะพานทางขวามือ บ้านทรงไทย พ่อพาผมไปฝากกับสมเด็จพระสังฆราช สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ เป็นเจ้าอาวาสวัดราชบพิธ

ปกติองค์สมเด็จพระสังฆราช บ้านท่านอยู่ติดกับบ้านผม ทุกปีสังฆราชจะไปเยี่ยมโรงเรียนประถม ชื่อโรงเรียน “วาสนานุกูล” มีประถมหนึ่งถึงประถมสี่ สิ้นการสอบของโรงเรียน มีวันแจกประกาศนียบัติ ประถม 4 สมเด็จพระสังฆราชจะเดินทางไปเป็นประธานแจกรางวัล ผมจะได้รางวัลเรียนได้ “ที่หนึ่ง” จากประถมหนึ่งถึงประถมสี่

เมื่อจบประถม พ่อแม่นำผมไปฝากเป็นศิษย์ และสอบเข้าเรียนมัธยมวัดราชบพิธ

ผมเป็นศิษย์วัดอยู่ 6 ปีเต็ม เด็กวัด ลูกศิษย์สมเด็จพระสังฆราชมีประมาณ 4 คน ทุกคนเรียนหนังสือ รุ่นผมและญาติอีก 3 คน หลังจากเรียนจบ ต่างแยกย้ายไปเรียนต่อ

ผมจบ ป.6 ก็ออกจากวัด กราบลาสมเด็จพระสังฆราช ผมเป็นรุ่นที่ 2 นักเรียนทุนส่วนกลาง (คำว่าส่วนกลาง คือ สอบเข้าเรียน แข่งขันในกรุงเทพฯ ผมหลังสอบไปดูรายชื่อที่กระทรวงศึกษา ดูแผ่นที่ 3-2-1 ปรากฏมีชื่อในแผ่นหนึ่ง เกินคาดคะเน

อดที่จะแชร์ การเล่าเรียนของผม ปกติผมเรียนดี ประถมหนึ่งถึงประถม 4 สอบได้ที่หนึ่งทุกปี จบ ป.4 ไปสอบเข้าเรียนมัธยมวัดราชบพิธ สอบผ่าน จบ ม.6 สอบชิงทุนเข้าเรียนครู สอบผ่านได้ทุน อยู่หอพักฟรี อาหาร 3 มื้อฟรี พอเข้ารายงานตัว วิทยาลัยครูพระนคร ผมเป็นนักเรียนทุนรุ่น 2 เคยเขียนเล่า พอปีหนึ่งเพื่อนๆ เลือกเป็นหัวหน้าห้อง พอขึ้นปีที่ 2 เพื่อนนักเรียนเลือกเป็นประธานสวัสดิการ และตั้งแต่ปีหนึ่ง ผมได้รับเลือกเป็นหัวหน้าห้องด้วยต่อปี 2

พอจบจากฝึกหัดครูพระนคร ไปเรียนวิทยาลัยครูบางแสน จบได้การศึกษาบัณฑิต (กศ.บ.) พอออกจากวิทยาลัย เป็นครูหัวหน้าหมวดคณิตศาสตร์ อยู่โรงเรียนประชาราษฎร์อุปถัมภ์ เป็นโรงเรียนสร้างใหม่ อยู่กลางทุ่ง

ระหว่างการเป็นครู คิดตลอดเวลา จะมาเรียนปริญญาโทที่อเมริกา หลังจากสอน ตอนเย็นจะไปเรียน ภาษาอังกฤษ ที่ AUA

1969 ได้รับจดหมาย ตอบรับเข้าเรียนปริญญาโทปี 1969 ปลายปี จากวิทยาลัย รัฐออริกอน วิทยาลัยชื่อ Eastern Oregon College อยู่ทางเหนือ ตะวันออกของรัฐออริกอน เรียน 4 เทอม จบปริญญาโท (1970)

ครับชีวิต ผมนอกจากเรียน ยังชอบเดินทางไกล ท่องเที่ยว ช่วงเรียนออริกอน ปิดเทอมซัมเมอร์ ไปทำงานที่รัฐซีแอตเติ้ล พอวิทยาลัยเปิดภาคฤดูร้อน ออกจากงานไปเรียนต่อ เรียนจบปริญญาโท 1970 เคยเที่ยวทางเรือรัฐวอชิงตัน

ผมอยากเล่าความเป็นไปของครอบครัว น้องผม 2 คน แม่ส่งเรียน น้องชายผมเพิ่งเสียชีวิต น้องชายมีลูกชาย ปีนี้เมื่อ 3 เดือนที่ผ่านมา หลานชายได้รับการเลื่อนยศเป็น “นายพลตำราจตรี” เหมือนผมตอนลาออกจากราชการครู มาเรียนปริญญาโท (1969) ที่วิทยาลัย Eastern Oregon College ปี 1969 การลาออกจากครูกำลังได้เป็นข้าราชการชั้นโท

มาอเมริกา 1968 เรียนจบปริญญาโท 1970 หลังจากแต่งงาน เกิน 50 ปี ภรรยาเคยได้ทุนมาอเมริกา ใช้ทุนเสร็จลาออกมาอเมริกา เหมือนผม ทำงานเป็นครูหัวหน้าหมวดคณิตศาสตร์ พอใช้ทุนเสร็จ วิทยาลัยออริกอนรับเรียนปริญญาโท ลาออกจากอาชีพครู หัวหน้าหมวดคณิตศาสตร์เข้าเรียนปริญญาโท 1969 จบ 1970

ชีวิตผมชอบท่องเที่ยว เคยไปยุโรป คนเดียวอยู่ครั้งละ 2-3 เดือน ทั้งหมด 3 ครั้ง ชอบแถวสแกนดิเนเวีย ไปยุโรปครั้งที่ 4 เมื่อ 2-3 ปีที่แล้วกับภรรยา และเพื่อนคนไทย ท่องเที่ยวทางเรือในยุโรป วันหนึ่งเรือจอดที่ท่าเรือประเทศสเปน ผมเดินขึ้นชั้น 9 ของเรือ เพื่อนคนไทยรออยู่หลายคน จะเที่ยวประเทศสเปน เหลือเชื่อ อุบัติเหตุเกิดกับผม พอก้าวออกประตู ชั้นที่ 9 ของเรือ เพื่อนๆ และแม่บ้านรออยู่ ผมสะดุดขอบที่ประตู หกล้ม “สะโพกแตก”

ลูกสาวแพทย์หญิงสุภัคร จบหมอจากเคมบริดจ์ อังกฤษ หมอในอเมริกา หลังจากจบไฮสกูล เรียนต่อใช้เวลาประมาณ 11 ปี จบไฮสกูล ม.8 สอบเข้าเรียนเตรียมแพทย์ 4 ปี พอจบเตรียมแพทย์ เรียนหมออีก 4 ปี เรียนที่เคมบริดจ์ (อังกฤษ) รวมเวลา 8 ปี ยังทำงานไม่ได้ ต้องเรียนฝีกงานอีก 3 ปี รวมเวลาเรียนหมอ 11 ปี ปัจจุบันหมอลูกสาว มีคลินิก เคยเล่า มี 4 แห่ง คนงานประมาณ 60 คน