5:30 AM จะตื่น ทุกเช้าหลังจากตื่น จะยังนอนบนเตียง ออกกำลัง ยกเท้านและแขนข้างละ 25 ครั้ง หลังจากนั้นงอเข่า บิดตัว ช่วงเป็นเด็กเล็กๆ บ้านอยู่อยุธยา ทุกวันพ่อแม่จะให้เหยียบให้ท่าน

หลังจากตื่น ทำธุระกับตัว อย่างล้างหน้า อาบน้ำ แปรงฟัน เดินออกจากห้อง เปิดน้ำร้อนทำกาแฟ ทุกเช้าผมดื่มกาแฟ ยี่ห้อ เฟร้นส์โรส การดื่มกาแฟจะดื่มเฉพาะเช้า กาแฟไม่เติมน้ำตาลและครีม ชอบรสขมของกาแฟ ระหว่างดื่มกาแฟจะทานอาหารเช้าไปด้วยกัน บางวันทำไข่ทานมีเบค่อน ส่วนมากจะทำครัวซองอบทานง่ายๆ ครัวซองซื้อมาจาก “คอสโก้”

ยกแก้วกาแฟ และอาหาร มานั่งโต๊ะหน้าบ้าน ห้องที่นั่งห้องหน้าบ้าน เป็นห้องกระจก กว้าง 6 ฟุต สูง 8 ฟุต ยาว 10 ฟุต มีต้นไทร สูงติดเพดาน เป็นต้นกลมๆ เฉลี่ยต้มละนิ้วเกิน กระถางเดียว มี 7 ต้น กระถามผมใช้ กระถางลายมังกร มีพระพุทธรูป นั่งขัดสมาธิสูงราวๆ 12-14 ฟุต ทำด้วยเงิน พุทธองค์ นั่งยกมือด้านขวา แขนซ้ายแบมือวางบนเข่าซ้ายมือ

พูดถึงเรืองพุทธรูปที่บ้านมีห้องพระ มีโต๊ะบูชา มีพระพุทธรูปหลายองค์ ทุกเช้าผมกับแม่บ้าน จะกราบ สวดมนต์ เป็นช่วงทำใจให้สงบ

ช่วงเรียนมัธยม อยู่วัดเป็นศิษย์สมเด็จพระพสังฆราช ท่านจะให้ผมไปนั่งฟังท่านสอนเกี่ยวกับหลักศาสนา ความประพฤติ การปฏิบัติ ให้เป็นคนดีทุกอาทิตย์

ยกแก้วกาแฟซิ๊บ กาแฟเริ่มเย็น มองลอดหน้าต่าง บ้านตรงข้ามเจ้าของบ้านให้เช่าคนเช่า ทำบ้านเป็นโรงเรียนเด็กๆ โรงเรียนเหมือนกัน รับเด็กมาเลี้ยงดูแล เพิ่มคำว่าโรงเรียนคือ มีการสอนเกี่ยวกับพฤติกรรม อย่างการเล่นด้วยกัน ระมัดระวังการเล่นไม่ก้าวร้าว และทำให้เพื่อนเจ็บ สอนการเขียนหนังสือและอ่าน

หยุดเขียนมองลอดหน้าต่างบนถนนว่างไม่มีรถวิ่งหลายนาที เลยไปบล็อกเดียว มีร้านขายของ 7-11 เปิด 24 ชั่วโมง เป็นที่พึ่งของชาวบ้าน ขาดสิ่งของ ดึกดื่นก็ยังสามารถแวะไปซื้อได้ อดขอบคุณระบบดีๆ ของสังคม

บ้านตรงข้ามคนงานมาทำงานแต่เช้า รถน้ำต้นไม้ บ้านตรงข้ามเป็นชาวญี่ปุ่น ต้นไม้หน้าบ้านมีมากต้น ประเภทพุ่ม รอบๆ บ้านส่วนมากเป็นผู้สูงอายุ เด็กวัยเรียนแทบไม่เห็น

ที่บ้านบรรยากาศหน้าบ้านบนโต๊ะ ที่ผมเขียนหนังสือ อ่านหนังสือ หรือทำการบ้าน เหมือนช่วงตอนนี้ กำลังทำการบ้าน คำว่าการบ้านของผมคือ เขียนบทความ ให้หนังสือไทยแอล.เอ. ผมอยากถือโอกาสขอบคุณหนังสือพิมพ์ไทยแอล.เอ. ให้ผมได้มีโอกาสเขียนบทความลงในหนังสือพิมพ์ “ขอบคุณครับ”

ชีวิตส่วนตัว ผมชอบอ่านหนังสือ เขียนหนังสือ มีช่วงหนึ่ง ปี 2502 เป็นนักเรียน “ทุน” กระทรวงศึกษา เรียนครู ผมมีโอกาสทำหนังสือของโรงเรียน การเขียนหนังสือ ทำให้เราทำการค้นคว้า ช่วงเรียนมัธยม อาทิตย์ละหลายวัน ผมชอบไปร้านหนังสืออยู่ไม่ไกลเกิน 10 นาที ผมชอบไปอ่านหนังสือ วันหยุดเสาร์-อาทิตย์ จะไปวังบูรพา ไปร้านหนังสือ ส่วนมากจะไปอ่านฟรี ไม่ซื้อ ครับเป็นเด็กมัธยมอาศัยวัด เป็นศิษย์สมเด็จพระสังฆราช สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ วัดราชบพิธ ประมาณ 7 ปี

การเป็นเด็กวัด รุ่นผม โดยเฉพาะศิษย์ ของสมเด็จพระสังฆราช ทุกคนเป็นญาติ เรียนหนังสือรุ่นผม มี 4 คน ผมออกจากวัด สอบได้ทุนกระทรวงศึกษา เรียนครู ย้ายไปอยู่หอ อยู่ฟรี กินฟรี

โรงเรียนที่ไปเรียน ยุคปี 2502 ชื่อโรงเรียน “ฝึกหัดครูพระนคร”

ตอนเรียนอยู่โรงเรียนฝึกหัดครูพระนคร ผมชอบมาก นักเรียนทุนทุกคนได้รับทุนมามากจังหวัด มาอยู่หอ หลับนอนฟรี กินฟรี 3 มื้อ เรียนฟรี ผมเป็นนักเรียนทุกนส่วนกลาง (กรุงเทพฯ) รุ่น “สอง”

ผมเคยเล่าเรื่องอยู่หอ ตอนอาบน้ำอาบพร้อมกันเยอะ เป็นห้องอาบน้ำ สร้างจากคอนกรีต ยาวมาก เด็กทุกคนยืนอาบร่วมกัน ใช้ขันตัก ตอนไปใหม่ๆ นุ่งผ้าอาบน้ำ หลังจากสนิทกัน จากการอาบน้ำ นุ่งผ้า สุดท้ายเปลือยกายหัวเราะ เย้าแหย่

กำลังเขียน เสียงโทรศัพท์ดัง ผมเดินไปหยิบ วางไว้ที่โต๊ะดูทีวี ลูกชายโทรมาผมเคยเล่า ผมมีลูก สองคน คนโต ลูกสาว วันหนึ่ง วันอาทิตย์ ลูกยังเล็ก พาไปเรียนภาษาไทย วัดพุทธานุสรณ์ อยู่เมือง ฟรีม้อนต์ ผมอยู่เมือง เอลเซอร์ริโต้ (El Cerrito) ห่างประมาณ 30 ไมล์ ถึงโรงเรียนภาษาไทยที่วัดพุทธานุสรณ์ วันนี้อดขอบคุณที่วัด มีการสอนภาษาไทย อ่าน-เขียน และสอนวัฒนธรรมไทย โดยเฉพาะ โรงเรียนสอนภาษาไทย จะสอนการอ่าน เขียนภาษาไทยและสอนมารยาท ให้รู้จักเคารพผู้ใหญ่ พระ ครู พ่อแม่ การสอนความประพฤติ โดยเฉพาะช่วงเด็กยังเยาว์วัย การเรียนการสอน จะเป็นความประพฤติดีงาม รู้จักเคารพผู้ใหญ่ ครู พ่อแม่ สรุปคือผู้มีพระคุณ

ส่วนตัวผม เคยเล่า โชคดี หลังจากจบประถมสี่ แม่พ่อ จะนำผมมาฝากกับสมเด็จพระสังฆราช วัดราชบพิธ เป็นเด็กวัด ช่วงอยู่วัดก็ดูแลสังฆราช ท่านเมตตา ผมอาทิตย์ละ 2 วัน โดยเฉพาะวันหยุดเรียน จะเรียกผมไป ซักถามเรื่องเรียนและความประพฤติ โดยเฉพาะความเคารพต่อผู้ใหญ่แม้แต่เด็ก

วัดที่ผมเป็นศิษย์วัด “วัดราชบพิธ” มีเด็กวัดเยอะ ต่างมาเรียนหนังสือ มาจากต่างจังหวัด อย่างศิษย์สมเด็จพระสังฆราช มีด้วยกัน 4 คน คนเล็กสุด เป็นญาติ บ้านอยู่ติดกันที่อยุธยา สอบเข้าเรียน เตรียมทหารได้พอขึ้น ปีหนึ่งได้มาเรียนต่างประเทศ เป็นเด็กเก่ง

ส่วนผมพอจบ ม.6 สอบชิงทุนได้ เรียนครูฟรี ไปเรียนฝึกหัดครูพระนคร เป็นวิทยาลัยครู รุ่นผมเป็นรุ่นที่สอง โรงเรียนไปสร้างใหม่ “ที่ทุ่งนาบางเขน” ไม่ไกลจากสนามบินดอนเมือง

ชีวิตนักเรียนทุนอยู่หอ ห้องนอน เป็นตึกชั้นเดียว กว้าง-ยาว มีเตียงนอน เตียงใกล้กัน แต่ละห้องกว้างยาว เตียงมากมาย

ปีนั้น 2502 เวลาอาบน้ำ หลังอาบน้ำเป็นห้องกว้างยาว ตรงกลางสร้างด้วยคอนกรีต กว้างไม่เกิน 10 ฟุต ยาว 30-40 ฟุต เวลาอาบน้ำทุกคนถือขัน ยืนติดกับอ่างน้ำ ตักอาบ ใหม่ๆ ยังไม่รู้จัก สนิท และคุ้นเคยกัน เด็กมากมายมาจากจังหวัดต่างๆ เรียนเก่งได้ทุน

พอเริ่มคุ้นเคย จากนุ่งกางเกง ตักน้ำอาบ หลังจากอาทิตย์หรือสองอาทิตย์ ต่างเปลือยกายอาบน้ำ กระเซ้า เย้าแหย่ เริ่มอาย เคอะเขิน อาทิตย์ผ่านไปกลายเป็นความเคยชิน แม้แต่อยู่หอ มีบ้างแก้ผ้าเดิน

อบขอบคุณการเริ่มชีวิตที่ดีในวันนั้น ผมเรียนครูจากวิทยาลัยครูบางแสน จนจบครู ก่อนจะเข้าเรียน วิทยาลัยครูบางแสน เรียนครูวิทยาลัยฝึกหัดครูพระนครก่อน 2 ปี หลังจากนั้นเรียนบางแสน จนจบได้ กศ.บ. การศึกษาบัณฑิต พอจบไปสอนเป็นหัวหน้าหมวดคณิตศาสตร์ ตกเย็นไปเรีย A.U.A. เตรียมตัวจะมาเรียนต่ออเมริกา ความฝันเป็นจริง 1968 หลังจากส่งทรานสคริปท์มาให้วิทยาลัยครูที่รัฐออริกอน วิทยาลัยตอบรับ ก็ลาออกจากครู มาเรียนปริญญาโทปี 1965 แต่มาอเมริกาปี 1968

ระหว่างจะขึ้นไปเรียนปริญญาโท ถือโอกาสสมัครเป็นคนอเมริกัน ระหว่างเรียนเทอมที่สองที่ออริกอน กงสุลอเมริกาที่พอร์ตแลนด์ส่งจดหมายให้ไปสัมภาษณ์ ถามเรื่องการเรียนการวางแผนชีวิต ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี “จึงอดที่จะบอกเล่า” ความคิดทุกสิ่งที่เราคิด อย่างเป็นเพียงความคิด ลงมือกระทำ ความสำเร็จ สมหวัง ย่อมมาเหมือนผม ลงทุนกับลูก 2 คน ต่างจบด็อกเตอร์ และจบหมอ