เป็นความปกติของชีวิตผมจะตื่นราวๆ ตีห้า 5:00 AM เช้ามืด หลังจากตื่น จะออกกำลังบนเตียงนอน ตอนตื่นใหม่ๆ จะยกเท้าข้างละ 10 ครั้งสลับกันไป หลังจากนั้นจะนวดตามเท้า ขา และศีรษะ วัยนี้ 85 เต็มหลังวันที่ 3 มิถุนายน เริ่มวัย 86 ผมมองดูการดำเนินชีวิตทุกวัน ตั้งแต่ตื่นรู้ตัวกลางวันและเย็น

หลังจากออกกำลังบนเตียงไม่เกิน 30 นาที จะลุกเข้าห้องน้ำ จะอาบน้ำเช้าทุกวัน การอาบน้ำช่วงเช้าเพียงทำความสะอาดร่างกาย การหลับนอนไม่เป็นเพียงพักผ่อน ผมเชื่อร่างกายจะขับถ่ายระบบการเดินทางอย่างหายใจของชีวิตออกมา

อย่างน้อยอาทิตย์ละ 5 วัน ผมจะไปออกกำลังกายที่ YMCA เมืองอัลบานี่ เป็นเมืองติกกับเมืองผม เมืองที่ผมอยู่อาศัยเกิน 40 ปี ชื่อเมือง EL Cerrito (เอลเซอริโต้)

เมืองเอลเซอริโต้ เป็นเมืองไม่ใหญ่โต ติดกับเมืองอัลบานี่ เมืองนี้เป็นทางลาดจากภูเขาลงสู่ทะเลภายใน การลาดจากสูงสู่ต่ำของเมือง คือความงดงามธรรมชาติ จากภูเขาสู่ทะเลภายใน ความหมายของทะเลภายใน คือ จากมหาสมุทรแปซิฟิค มีอ่าวจากมหาสมุทรลอดใต้สะพานโกลเด้นเกจ

โกลเด้นเกจบริดจ์ เป็นสะพานเชื่อมระหว่างตัวเมือง ซานฟรานฯ และทางด้านเหนือของรัฐแคลิฟอร์เนีย

สะพานโกลเด้นเกจ เชื่อมระหว่างตัวเมืองซานฟรานซิสโก กับเมืองใกล้ๆ เซ้าซาริโต้ เป็นสะพานชั้นเดียวทาสีแดง รถวิ่งไปกลับ 6 ทางวิ่ง “ได้ชื่อว่าเป็นสะพานเชื่อม (Suspension) ที่ยาวที่สุดในโลก ความยาวของสะพาน 2,737 เมตร (8,981 ฟุต) เชื่อมเมืองซานฟรานซิสโก กับเมืองเซ้าซาริโต้

ถ้าคุณมีโอกาสมาเที่ยวซานฟรานซิสโก อยากให้ขับรถข้ามสะพาน สะพานเป็นสะพานชั้นเดียวทาสีแดงแสด เป็นสะพานยึดด้ายเคเบิ้ล สะพานสูง เรือลอดใต้สะพานจากมหาสมุทรแปซิฟิค เข้าอ่าวของเมืองเบย์แอเรีย คำว่าเมืองเบย์แอเรียคือเมืองที่มีอ่าวน้ำทะเลภายในที่ลอดสะพานโกลเด้นเกต ภายในอ่าวมีหลายเกาะ เกาะที่มีชื่อเสียง คือ เป็นเกาะขังนักโทษมีคดีความใหญ่โต

ชีวิตผมกับแม่บ้านเคยนั่งเรือท่องเที่ยวรอบอ่าวภายใน ที่บ้านผม ยืนหลังบ้านจะเห็นอ่าว และเมืองหลายเมืองรอบอ่าว โต๊ะหน้าบ้านที่ผมกำลังนั่งเขียนบทความให้หนังสือพิมพ์ไทยแอล.เอ. โต๊ะที่ผมนั่ง จะมองเห็นสะพานเบย์บริดจ์ โกลเด้นเกจ และอ่าว บ้านอยู่ทางขึ้นเขาของเมือง จะหน้าบ้านหรือหลังบ้านโดยเฉพาะที่เป็นบ่อพลาสติกมีบ้านทรงไทยล้อมรอบ จะมองเห็นเบย์ภายในที่ลอดจากสะพานโกลเด้นเกจ เวลาแช่ตัวในอ่างน้ำอุ่น

ผมอาจพูดได้ว่า บ้านที่อยู่อาศัยเกิน 40 ปี รอบๆ จะมีบรรยากาศที่เป็นธรรมชาติ งดงาม ห้องผมมีหน้าต่าง 2 บานใหญ่ ห้องอยู่สูง มองเห็นบ้านเรือน ทะเลภายใน โดยเฉพาะหลังบ้าน ช่วงก่อนกลางวัน แม่บ้านชอบเปิดสไลด์ประตูห้องนอน เดินไปหลังบ้าน หลังบ้านมีศาลาทรงไทย มีอ่างพลาสติกแช่น้ำ สามารถแช่ได้ จะมองเห็นวิวรอบๆ เมือง

บ้านผมปกติมีต้นเรดหวูดสูงใหญ่ 3 ต้น เกินปีตัดออกต้นหนึ่ง เพราะบังวิวของบ้านที่มองทะเลภายในที่มาจากสะพานโกลเด้นเกจ และเมืองรอบๆ

อดที่จะแชร์ ชีวิตผมที่เกิดเติบโต เรียนและชีวิตปัจจุบัน

ผมเกิดอยุธยา ตัวเมืองบ้านติดแม่น้ำป่าสัก ที่บ้านมีบ้านเรือนแพไว้ขายของ ยุคโน้นชาวบ้านจะสร้างบ้านติดแม่น้ำป่าสัก การไปมาอาศัยแม่น้ำ ชาวบ้านจะพายเรือ แวะมาซื้อของ ไปส่งลูกไปโรงเรียน อาบน้ำ ซักผ้า จับปลาเป็นอาหารมากจาก “แม่น้ำป่าสัก”

การจับปลาจะจับในแม่น้ำป่าสัก คนทั่วไปจะตกปลา บ้านมากบ้านติดแม่น้ำ แม่น้ำหน้าบ้านจะเอากิ่งไม้ขอนไม้ มาวางในน้ำ ทำรั้วกั้น พวกไม้ไม่ให้ลอย จะมีสัตว์น้ำ ปลา กุ้ง มาอาศัยการดูแลของชาวบ้าน คือ จะโยนข้าวเปลือก เศษอาหารลงในน้ำ มีเอาประเภทกิ่งไม้มาสุมไว้ พวกปลา กุ้ง หอยจะมาอาศัย ปล่อยระยะราวๆ เดือนสองเดือน จะล้อมที่เราสะสมกิ่งไม้ ขอนไม้ ด้วยอวน อวนคือด้ายเส้นโตหน่อย เหนียว ทน ต่อการขาด ใต้อวนจะมีโซ่ยาวตลอด เวลาจะล้อมที่ซุ้มไม้ในน้ำ จะมีกุ้งปลาหอย มาเป็นที่อยู่อาศัยเยอะ ทุกวันเจ้าของจะให้อาหารเช้า เย็น อาจจะเป็นข้าวเปลือก โยนลงในที่เราเอากิ่งไม้ขอนไม้มาวาง

พอถึงวันนี้ ผมกลับบ้านการล้อมจับปลาที่เราทำเป็นที่อาศัยปลา กุ้ง และหอย หมดอายุการกระทำ เด็กๆรุ่นหลังจะไม่เห็นและรู้การสร้างที่พักอาศัย โดยเอากิ่งไม้ มาสะสมในแม่น้ำ ริมตลิ่งของที่บ้านใครบ้านมัน

หยุดเขียนหนังสือ ยกแก้วกาแฟซิบ กาแฟเย็น แปลกกาแฟแก้วเดียวกัน เวลาทำเสร็จใหม่ๆ ยังร้อน ควันจากแก้วกาแฟลอยตัว ค่อยยกซิบรสจะขม ความรู้สึกชอบรสกาแฟ ทำให้ตื่นตัว

หยุดเขียนซิบหยิบโรตี แม่บ้านทำไว้ให้ช่วงเย็น แม่บ้านซื้อโรตีมาจากร้านขายอาหารประเภทผักเป็นร้านแบบช็อปปิ้ง เรียก 99 Ranch อยู่ห่างจากบ้านราวๆ ครึ่งไมล์

รอบๆ บ้านผมอยู่อาศัยเกิน 40 ปี แถวบ้านเป็นเมือง จากภูเขาลาดลงสู่อ่าว ความงามคือวิวธรรมชาติ

ชีวิตผมจะตื่นราวๆ 5:00 AM ทุกวันเป็นความปกติของชีวิต เริ่มจากเด็ก ช่วงเรียนประถมถึงมัธยม แม้แต่เข้ามหาวิทยาลัย

อยากเล่าชีวิต ตอนเป็นเด็กเกิดอยุธยาช่วงเรียนประถมไกลจากบ้านประมาณกิโล ทุกเช้าหลังบ้านมีถนนยกสูงกว้าง คนจะเดินไปมาหาสู่กัน เหตุเป็นถนนสูงจากพื้นหลายฟุต กว้างและยาวติดต่อหลายหมู่บ้าน ช่วงโน้น ทุกปีน้ำจะท่วมพื้นบ้าน และทุ่งนา อยู่ 2-3 เดือน ถนนยกสูงติดต่อบ้าน โรงเรียน วัด และที่ห่างไกลอาศัยเดิน

การเดินเป็นความจำเป็นของชีวิต นอกจากจะพัฒนา ขา เท้า และระบบการหมุนเวียนของชีวิต เท้า ขา เส้นประกอบยึดร่างกาย การเดินทำให้การยังคงมีความปกติ คือ ไม่เมื่อย ไม่เบื่อหน่าย เป็นการออกกำลังของการเดิน

ทุกเช้าชีวิตผม หลังจากตื่น ราวๆ 5:00 AM จะยกขา เท้า แขน บีบสำตัว อาทิตย์อย่างน้อย 5 วัน จะขับรถไป YMCA อีกเมืองไม่เกินไมล์ ชื่อเมืองอัลบานี่เพื่อออกกำลัง

ผมนิยมไปออกกำลัง จะออกจากบ้านราวๆ 11:00 AM ก่อนเที่ยว ที่จอดเมืองออกกำลังกายที่เรียก YMCA รอบๆ เป็นย่านธุรกิจ มีร้านอาหาร ร้านกาแฟ ร้านขายเสื้อผ้า มีคลินิกหมอ ร้านตัดผม มีร้านอาหารไทยด้วย ครับพูดถึงร้านอาหารไทย

ส่วนตัวผมมาอเมริกา 1968 มีเพื่อนชื่อ บุริญชัย จบด็อกเตอร์รุ่นเดียวกับผม ผมเพียงจบปริญญาโท ที่วิทยาลัยรัฐออริกอน จนปี 1970

เล่าย้อนหลังผมได้ I-20 มาอเมริกา 1968 จากวิทยาลัย Eastern Oregon College มาเรียนปริญญาโท ผมเริ่มไปเรียน 1969 จบ 1970 เรียน 4 เทอม ก่อนไปเรียน เพื่อนคนไทยพาไปสมัครทำงาน ร้านอาหารฝรั่งเป็นย่านร้านอาหาร มีร้านเยอะ ชื่อสถานที่ แจ็คลอนดอนสแควร์ (Jack London Square)

ทำงานเก็บเงิน เรียนรู้การมีชีวิตในอเมริกา ก่อนมาอเมริกา ผมเรียนจบปริญญาตรี (กศ.บ.) วิทยาลัยครูบางแสน ก่อนเข้าบางแสน ผมจบ ม.6 โรงเรียนมัธยมวัดราชบพิธ หลังจากจบ ม.6 หลายคนในครอบครัวอยากให้ผมเรียนครู ผมตกลงสอบชิงทุนผ่าน ได้ทุนไปเรียนวิทยาลัยครูพระนคร ผมเป็นรุ่นที่ 2