อยากเล่าเรื่องชีวิต ผมเกิดอยุธยา เป็นเมืองเก่าของประเทศไทย เป็นเมืองหลวงมานานมาก พอจบประถม 4 จากอยุธยา พ่อแม่คิดเสมอ อยากให้ผมมาเรียนกรุงเทพฯ ผมยอมรับกรุงเทพฯ เป็นรัฐหนึ่งของเมืองไทย มีระบบและพัฒนาการศึกษาได้ดีกว่าที่อื่น เหตุผลง่าย กรุงเทพฯเป็นเมืองหลวง แต่ความเป็นจริง จังหวัดทุกจังหวัด จะเล็กหรือใหญ่ การพัฒนาการศึกษากระตุ้นการเรียนรู้ หาประสบการณ์ ทุกสิ่งที่กล่าวมา เราตัวเองสามารถพัฒนาได้ แต่หลักความจริงเขากล่าวว่า คนสามารถสร้างความทัดเทียมกันได้

สิ่งที่เราสัมผัสได้จากตัวคน หน้าตา ความคิดอ่าน กรรมพันธุ์ ครับสิ่งภายนอกของคนที่มองเห็นเรารับรู้ได้ ต่างมีความแตกต่าง แต่สิ่งหนึ่งของตำราจิตวิทยา ทุกคนสามารถพัฒนาความคิดอ่าน กระทำ สามารถเหมือนกันได้ ถึงหน้าตา ภูมิปัญญาแตกต่าง เพิ่งรู้จักคิด ปรับปรุงความสมดุล สิ่งที่มองเห็นภายนอกแตกต่าง แต่พฤติกรรมส่วนที่เรียกว่าความดีงาม ความถูกต้องการเคารพสิทธิเพื่อนมนุษย์ รวมทั้งการมีจิตเมตตาเผื่อแผ่

ผมอยู่เมืองเอลเซอริโต้ ในความคิดผม เมืองน่าอยู่พูดถึงธรรมชาติ เมืองส่วนต่ำติดทะเลภายใน มองผ่านน้ำในอ่าว หลังอ่างจะมีบ้านเรือน ถนนเกือบทุกสายมีต้นไม้ ร่มเย็น สงบ อากาศ คืออาหารภายในของร่างกาย อากาศสะอาดจะไม่มีปัญหาชีวิต แตกต่างกับบ้านที่อยู่มีฝุ่นละอองควัน คนนั่งขอเงิน

ผมหยุดเขียน มองนาฬิกา 4:53 AM ท้องฟ้าเกือบสว่าง เป็นเช้ามืดหลายเดือนผมตื่นแต่ 4:10 AM เพื่อนเคยถามผมนานตื่นกี่โมงผมบอกว่า ปกติตื่นราวๆ 5:00 AM เพื่อนมองหน้าหัวเราะ นายตื่นทำใมเช้า อายุมากนอนพักผ่อนดีที่สุด นายไม่ทำงานจะรีบตื่นทำไม ผมคิดแล้วคล้อยตาม และการปฏิบัติตามหรือความเชื่อ ความยึดมั่น ย่อมแต่ต่าง

สำหรับผม การตื่นราวๆ 5:00 AM อย่างช่วงสงบของชีวิต ผมตื่นราวๆ 5:00 AM พอรู้ตัวจะออกกำลังบนเตียงนอน เคยเล่า ยกเท้า งอเข่าขึ้นลง นวดหัว นวดตามลำตัว หลังจากตื่น เข้าห้องน้ำ แปรงฟัน ล้างหน้า เช็ดตัว ความสดชื่น ตื่นตัว เหมือนกับกล่าวคำ “กู๊ดมอนิ่งกับตัวเอง”

หลังจากแปรงฟัน ล้างหน้าเช็ดตัว จะเข้าครัวเปิดน้ำร้อน ครับการทำในครัว ต้องระมัดระวัง ถ้าเสียงดัง แม่บ้านอยู่อีกห้องถึงจะมีห้องกั้นแต่เสียงดัง ในเวลาสงบอย่าง 5:00 AM เสียงที่เกิดจะก้องในความเงียบของบ้าน

หลังจากเข้าห้องน้ำ แปรงฟัน ล้างหน้า เช็ดตัว อย่าลืมเก็บที่นอน การเก็บที่นอนจะเห็นความเป็นระเบียบของห้อง

ถ้าพูดถึงชีวิตผม ได้รับการอบรมจากผู้เป็นแบบอย่างมาตลอดเวลา ช่วงเกิดพ่อแม่ท่านสั่งสอน ต้องเป็นเด็กเชื่อฟัง ช่วงเด็ก เชื่อฟังพ่อแม่ โตขึ้นเรียนหนังสือต้องเชื่อครู ครูจะสอนว่าการทำการบ้านจำเป็น เป็นส่วนการพัฒนาการเรียนรู้ให้เข้าใจได้ดียิ่งขึ้น ถ้ามีปัญหาติดขัดจะได้ถามครู

ส่วนตัวผม ออกจากบ้านตั้งแต่จบประถม 4 อายุราวๆ 10-11 ปี พอจบ ป.4 เคยเล่าพ่อพาไปเป็นศิษย์วัดราชบพิธ อยู่กับพระสังฆราช

แปลกผมไม่เคยคิดสอบเข้าเรียนทหาร เคยคิดช่วงหนึ่ง ธรรมศาสตร์ไม่ต้องสอบเข้า ผมวุฒิจบ ม.8 เข้าได้ กะเรียนกฎหมาย แต่เป็นเพียงความคิด แต่สอบชิงทุนเรียนครู สอบติดไปรายงานตัวที่วิทยาลัยพระนคร เป็นปีที่ 2 ที่วิทยาลัยครูพระนครย้ายไปอยู่บางแสน

ก่อนไปอยู่หอ อาผมเป็นหัวหน้าตรวจเงินแผ่นดิน ท่านจบกฎหมาย มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ผมเคยอยากไปเรียนกฎหมายที่ธรรมศาสตร์ ยุคนั้นผมไม่ต้องสอบ มีวุฒิจบ ม.8 ก็พอ

ผมคิดว่าชีวิตผมเรียนมาทางครู ชีวิน่าจะสอนหนังสือ ได้ค้นคว้าและช่วยเด็กๆ ที่มีปัญหาได้ และเป็นจริงตามที่ผมคิด ระหว่างการเป็นครู ผมเป็นหัวหน้าหมวดคณิตศาสตร์ เด็กๆมาเรีบน มาจากครอบครัวยากจนเยอะ เด็กดินแดงและห้วยขวาง เด็กที่อยู่ห้วยขวาง บางบ้านจะอยู่กันสองครอบครัว ห้องแรกๆ ปัญหามากมาย เด็กบางที่ไม่มีเวลาทำการบ้าน หน้าหวยออก ลูกศิษย์ผมวิ่งขายใบตรวจหวย ครอบครัวหนาแน่น

ปลายปีมีเด็กบางคนสอบ “ตก” ผมเสนอให้ห้องประชุมครู ให้เด็กผ่านตกคะแนนไม่มาก เด็กทุกคนมีปัญหามากมาย บ้านห้องแคบ พ่อแม่ทะเลาะกัน เด็กหลายคนวันหวยออกวิ่งขายเรียงเบอร์

ครับสิ่งที่ผมช่วยเด็ก ไม่มีในหลักสูตรเรียน แต่ความเป็นอยู่ฐานะครอบครัว คนอยู่อาศัยเยอะ การทะเลาะ ครับมากสิ่งคือพื้นฐานการเรียน เรื่องที่ผมปฏิบัติตอนเป็นครูหัวหน้าหมวด ผมจะติวให้เด็ก ตกนิดหน่อยปลายปีเสนอให้ห้องประชุมครู ครูทุกคนรู้สภาพชีวิตเด็ก เด็กอยู่ย่านคนรายได้น้อย บ้านคับแคบอยู่หลายคน ความคล่องตัวในการเรียน อ่านหนังสือ ไม่ค่อยมี คือ ความปลอดโปร่งของสภาพการอยู่ร่วมกัน

วันที่ผมแต่งงาน มีลูกสาวคนแรก ลูกชายคนที่สองทั้งคู่ห่างกันหลายปี ผมมาทำงานหนักขึ้น ช่วงนั้นเปิดร้านอาหารไทย ชื่อ “โบราณ” เหตุผลชื่อโบราณ เพราะผมเกิดอยุธยา เป็นเมืองหลวงเก่าของประเทศไทย ผมชอบไปวังโบราณช่วงโต ทำงานแล้ว กลับอยุธยา ชอบจ้างรถ 3 ล้อขับดูเมืองโบราณ ตึกถูกพม่าทำลาย เผา ทุบ เหลือแต่ซากสลักหักพัง

ผมเหลือบมองนาฬิกา 5:30 AM หยุดเขียนชั่วขณะ ยกแก้วกาแฟ French Roast การดื่มกาแฟ จะดื่มวันละแก้ว ช่วงตื่นนอน การดื่มกาแฟ ไม่ใส่น้ำตาลและไม่ใส่ครีมดื่มวันละแก้ว

ก่อนโน้นถอยหลังเกิน 10 ปี อาหารมื้อเย็นจะรินไวน์ชาโดเนย์ เย็นๆ 1 แก้ว ชอบไปนั่งดื่มโต๊ะหน้าบ้าน บ้านผมอยู่ที่สูงของเมือง จากที่สูงภูเขา ลาดต่ำสู่ทะเลภายใน น้ำทะเลลอดใต้สะพานโกลเด้นเกจ

แปลกชีวิตผมอยู่ใกล้กับน้ำเป็นธรรมชาติ ช่วงเด็กเกิดอยุธยา บ้านติดแม่น้ำและยิ่งพ่อแม่ค้าขายข้าว มีเรือใหญ่จุข้าวได้มากมาย ช่วงอยู่มัธยมปิดภาคปลายปี เคยนั่งเรือข้าว แม่พ่วงเรือ เข้ากรุงเทพฯ มาจอดเทเวศร์ เรือข้าวใหญ่จอดขายข้าวสาร เต็ที่ไม่เกิน 2 อาทิตย์ก็หมด ยิ่งถ้ามีร้านค้าข้าวมาซื้อไปขายย่อมลดเวลากลับบ้าน

หยุดเขียน หยิบแก้วกาแฟ ซิบกาแฟ ช่วงร้อนกับเย็นแตกต่าง ช่วงทำเสร็จใหม่ ร้อนต้องค่อยซิบ รีบซิบความร้อนอาจทำให้ริมฝีปากพองได้

หลังจากทำกาแฟเกือบเสร็จ เปิดตู้เย็นมีของกินเยอะ เมื่องานตอนเย็น ราวๆ 3:00 PM แม่บ้านให้แวะ 99 Ranch ตลาดคนจีนของกินเยอะ แม่บ้านซื้ออาหารมาหลายอย่าง

อย่างลูกกลมๆ ข้างในถั่วแดง ข้างนอมีงานทอด เป็นของโปรดผม ถ้าตอนเช้าผมไปร้านอเมริกันชื่อ Fat Apple มีอาหารที่ผมชอบ Cheese Puff มีไส้ครีม ลูกโตเท่าลูกเทนนิส ทอดรสหวานหอมอร่อย ช่วงมาใหม่ๆราวๆ 30-40 ปี ลูกไม่เกินเหรียญ เมื่อว่านไปซื้อราคา 2.50 เหรียญ

ครับทุกอย่างไม่มีอะไรอยู่กับที่ ยิ่งราคาสินค้า จะขึ้น ถ้าสินค้าทำเยอะ ขายไม่ออกจะเหลือเยอะ รุ่งขึ้นราคาย่อมลด เหมือนกับเงิน มีเงินในเดือนนี้น้อย ก็ประหยัดใช้เฉพาะความจำเป็น ผมไปเรือนอกจากจ่ายค่าท่องเที่ยว สำหรับกินฟรี 3 มื้อ แต่ในเรือ พอเรือออกเลยเขตต้องห้ามเป็นกฎหมาย ก็สามารถเปิดบ่อนการพนันได้ ในเรือมีสล็อคแมชชีนเยอะ มีโต๊ะเล่นหลายประเภท อย่างแบล็คแจ็ค

ผมพยายามห้ามใจไม่เล่นโต๊ะแบล็คแจ็ค แต่ห้ามใจไม่ได้ เสียตลอด มองยืนหน้ากระจกมองดูหน้าตัวเอง แล้วพูดมองหน้าตัวเองสัญญาแล้วจะไม่เล่นการพนัน ทำไมจึงห้ามตัวเองไม่ได้