มองดูนาฬิกา 6:35 AM เช้าของวันอาทิตย์ที่ 6 กันยายน 2026 ทุกเช้าผมจะตื่นราวๆ 5:00 AM หลังจากตื่น จะออกกำลังบนเตียง ยกขาซ้ายขาขวาประมาณข้างละ 30 ครั้ง แล้วนวดหัวและตามตัว เรื่องนวด อดนึกถึงการนวดทางร่างกาย ประมาณ 2 ปี ผมเคยไปนวดร่างกาย หลังจากนวดรู้สึกสบายตัวขึ้น ครับวันนี้ผมอายุ 86 ปี จุดปลายทางของชีวิต

ผมยังรับรู้ความเป็นปกติของชีวิต อย่างร่างกาย ไม่ปวดเมื่อย อาทิตย์ละ 5 วัน เป็นอย่างน้อยผมจะไปออกกำลังที่ YMCA เมืองอัลบานี่ ติดกับเมืองเอลเซอริโต้ เมืองผมระยะทางไมล์กว่าๆ การไปสะดวกสบาย ที่จอดรถเยอะ ถนนด้านข้างเป็นย่านธุรกิจ ที่จอดรถเยอะ ไม่ต้องหยอดมิเตอร์ แต่จอดได้ไม่เกิน 1 ชั่วโมง ทุกวันเวลาผมไปออกกำลังจะจอดถนนข้างๆ จอดได้นานกว่า

วันนี้ผมวัย 86 ปี ร่างกายความคิดยังปกติ การเดินไม่เหนื่อยไม่เมื่อย จะไปออกกำลังที่ YMCA เมืองอัลบานี่ ไกลจากบ้านประมาณไมล์เกินนิด ที่จอดเยอะ ไม่ต้องหยอดเหรียญ

โดยความเป็นปกติ บนถนนย่านธุรกิจมี 2 ระบบแต่ละเมือง บางเมืองไม่มีมิเตอร์ บางเมืองมีมิเตอร์ ถึงไม่มีมิเตอร์ แต่ระบบการจอดไม่เกินชั่วโมง หรือชั่วโมงครึ่ง ปล่อยให้คนจอดรถใช้เงินหาของทานตามร้าน เป็นการช่วยเศรษฐกิจ ในทางอ้อมของเมือง

เมื่อวานหลังจากเลิกการออกกำลังจาก YMCA เมืองอัลบานี่ ถนนสายหลักระหว่างเมืองอัลบานี่กับเมืองเบิร์คเล่ย์ คือถนน Solano Ave. ระยะทางของถนน Solano Ave. ระหว่าง 2 เมือง คือเมือง Albany กับเมืองเบิร์คเล่ย์ ระทางประมาณ 50 ไมล์ ฝั่งของถนนเป็นย่านธุรกิจ แม้แต่ร้าน Safeway ก็มีอยู่ นำความสะดวกสบายมาให้

บนถนนสาย Solano Ave. อดีตผมเคยมีร้านอาหาร ชื่อ Boran Thai ตั้งเกิน 30 ปี (ไม่แน่ใจ) หลังจากเปิดร้าน สามารถส่งลูกสาว ลูกชาย เรียนเอกชนดีๆ ตั้งแต่อนุบาลถึงไฮสกูล ตกเย็นลูกๆ มาช่วย พอลูกจบมหาวิทยาลัย อย่างลูกสาว ลูกคนโต จบหมอ (แพทย์) จากเคมบริดจ์ อังกฤษ หมอเรียน 11 ปี 4 ปีเตรียมแพทย์ ลูกสาวเรียนหมอที่ประเทศอังกฤษ (เคมบริดจ์) เดี๋ยวนี้ลูกสาวมีคลินิก 4 แห่ง คนงาน 60 คน คลินิก อยู่ในรัฐมิชิแกน

ลูกชายจบปริญญาเอก สอนวิทยาลัยซานดิเอโก้

ครอบครัววแม้แต่ภรรยา และตัวผมก็เล่าเรียนมาอเมริกาได้ I-20 วีซ่านักเรียน แม่บ้านผมได้ทุนมาดูงานปี 1966 ผมมาอเมริกาได้ I-20 จาก Eastern Oregon College รับ Oregon มาเรียนปริญญาโททางการศึกษา เรียน 1969 จบ 1970 พื้นความรู้ผมจบการศึกษา (กศ.บ.) จากวิทยาลัยบางแสน เคยเป็นครูหัวหน้าหมวดคณิตศาสตร์ โรงเรียนประชาราษฎร์อุปถัมภ์

ปกติผมเคยชอบอาชีพเป็นครู ก่อนสอนเตรียมตัว ตอนแรกๆ เป็นครูใหม่ๆ เข้มงวดกับเด็ก พอเวลาผ่านเด็กมาเรียนเป็นเด็ก ห้วยขวาง อยู่บ้านอาคารสงเคราะห์ เด็กส่วนมากยากจน ครอบครัวอยู่กันหลายคน ตอนเป็นครูใหม่ๆ เข้มงวด พอตอนหลัง เริ่มเข้าใจ สภาพความเป็นอยู่ของเด็ก ครอบครัว จะเข้มงวด การสอนตึงเกินไป “ผมยอมไม่ถูกต้อง”

โดยปกติผมมีพื้นฐานทางอาชีพครู สอนเป็นหัวหน้าหมวดคณิตศาสตร์อยู่ไม่นาน พอได้ I-20 จากวิทยาลัยออริกอน ก็เซย์กู๊ดบาย ลาออกจากอาชีพครู ลงทุนการศึกษา จนจบ กศ.บ. บางแสน เป็นครูหัวหน้าหมวดคณิตศาสตร์ ลาออกมาเรียนต่อ หยุดการใช้การศึกษาที่เรียนจบ กศ.บ. (บางแสน) MAT (1970) Eastern Oregon College

การศึกษา คือ พื้นฐานชีวิต ถึงไม่ได้ใช้โดยตรงกับอาชีพของตัวเอง แต่การศึกษาคือ “ปัจจัยการใช้พิจารณาความเป็นจริงของชีวิต”

ผมมาอเมริกา 1968 ถึงวันนี้ 2026 รวม 57 ปี

อเมริกาทำให้ผมตั้งความหวังชองชีวิตอย่างแรก เรียน จบตามที่ต้องการคือจบปริญญาโท 1970 ที่ Eastern Oregon College

ความตั้งใจอีกอย่าง คือ การท่องเที่ยวหาความรู้ ที่เรียกว่าประสบการณ์ ชีวิตผมเดินทางไปท่องเที่ยวในยุโรป 4 ครั้ง เที่ยวยุโรป ครั้งที่ 2 ไปอยู่ยุโรปเกือบ 4 เดือน ยุคโน้นซื้อตั๋วรถไฟเที่ยวยุโรปหลายที่ รถไฟถูกโรงแรมก็ถูก บางคืนผมใช้นโยบายนั่งในรถไฟรอบดึกหลับในรถไฟ ไปตื่นอีกประเทศหนึ่ง

ทุกประเทศที่ไปพัก จะตื่นราวๆ ตี 5:00 บางครั้งไปเดินตลาดวัด ซื้อของกินไว้กินตอนเดินทาง ราคาประหยัดกว่าซื้อตามร้าน ผมมีลูกสอนให้ลูกใช้ชีวิตการเดินทาง โดยการไปเรียนต่างถิ่น

ผมอยากเล่า การวางแผนการเล่าเรียนของตัวเอง แม้แต่แม่บ้านก็ได้ทุนมาอเมริกาก่อนผม

เป็นการเล่าสู่การฟัง ผมอาชีพเคยเป็นครูเก่า หัวหน้าหมวดคณิตศาสตร์ จบ กศ.บ. บางแสน 1970 จบปริญญาโท Eastern Oregon College เมือง La Grande

ระหว่างเรียนปิดภาคไปทำงานตามรัฐต่างๆ หาประสบการณ์ ชีวิตเคยดินทางในยุโรปคนเดียว 2 ครั้ง กับภรรยา เดินทางในยุโรปด้วยกัน 2 ครั้ง

การเดินทางเที่ยวในเรือ Princess กับภรรยา เมื่อ 3 ปีที่แล้ว เรือจอดประเทศสเปน ผมเดินขึ้นชั้นบนของเรือ ไปเจอเพื่อคนไทย นัดไปเดินเที่ยวในเมืองประเทศสเปนด้วยกัน ผมโชคร้าย สะดุดขอบประตูหกล้มสโพกร้าว ลูกสาวหมอสุภัคร์ บินจากมิชิแกนมารับผม

ระหว่างสโพกแตก ยังเดินได้ดี โชคดีไม่เจ็บ ชีวิตผมเคยไปดู แข่งรถรอบๆเกาะประเทศมอนาโค ปีนเขา รอบเกาะดูรถแข่งวิ่ง

เคยเดินไประหว่างประเทศ มหาสมุทรแปซิฟิก อย่างเดินทางเรือจากเมืองซีแอตเติ้ล ไปแคนาดาและเกาะต่างๆ แม้แต่สัมผัส ก้อนน้ำแข็งใหญ่ที่เรียกว่า “ไอส์เบิร์ค” เคยเดินทางเรือในเกาะฮาวาย เดินเรือไปประเทศญี่ปุ่น ระหว่างเกาะต่างๆ ในญี่ปุ่นก็เดินทางเรือ แม้แต่จากทางเรือไปญี่ปุ่น ไปสิงคโปร์ ไปเกาะฮ่องกงและเกาะมากเก๊าส์ ตอนอยู่มาเก๊าส์ 2 วัน ลองเสี่ยงโชคการพนัน ไม่มีใครร่ำรวยเพราะการพนัน ผมคล้อยตาม

ระหว่างเรียน ผมซิบกาแฟ ยี่ห้อ French Roast ไม่เติมครีมและน้ำตาล จะดื่มกาแฟเฉพาะช่วงเช้าหลังจากตื่นนอนไม่เกินแก้ว ก่อนโน้นตกเย็นจะดื่มชาโดเน่ย์เย็นๆ แก้วนึงกับมื้อเย็น สำหรับไวน์เลิกดื่มเกิน 20 ปี คำพูดของแม่บ้าน บอกว่าผมเริ่มดื่มไวน์ ถึงไม่มากแต่พฤติกรรม คำว่าพฤติกรรม รวมระหว่างความคิด คำพูด การกระทำไปในทางไม่เหมาะสม ยังคำพูดหรือดื้อรั้นคำห้ามดื่มไม่อยากให้เมา

ผมเหลือบมองเวลา 18 นาที ก่อน 8:00 AM หยุดเขียน ยกกาแฟซิบ กาแฟเย็น แปลกรสขมของกาแฟรับรู้ได้ดี ระหว่างซิบกาแฟ มองลอดหน้าต่าง เห็นหลังคาบ้าน ลาดลงสู่ทะเลภายใน เป็นเบย์มีเกาะนักโทษ ทะเลภายในลอดผ่านสะพานโกลเด้นเกตบริดจ์ ก่อนโน้น ตอนมาอเมริกาใหม่ๆ 1968 ชอบไป Fishman Wharf มีขายอาหารประเภททะเลที่เมืองริมทะเลภายใน บางครั้งจอดรถ โคนละพานโกลเด้นเกจ ถือ แฮมเบอเกอร์ เดินกัด เดินขึ้นสะพาน

จากบ้านผมยืน Deck มองต่ำ ผ่านหมู่บ้านทะเลภายใน สะพานเบย์บริดจ์และสะพานโกลเด้นเกจบริดจ์ และสะพานริสม่อนด์

ผมหยุดสายตามองดูรั้วบ้าน ลูกสีแดงเป็นพวงเต็มต้น ผมไม่รู้ว่าต้นอะไร วิวทะเลภายในและภูเขาฝั่งตรงข้ามมากมาย คำกล่าวธรรมชาติคือความงดงามจริง